Boże ile można lecieć z Londynu do Los Angeles ?! Dobra przyznaję zawsze wiedziałam, że długo to trwa ale ile można ? Już chyba pięć godzin siedzimy w tej 'klatce' ,że aż klaustrofobii można dostać. Próbowałam się czymś zająć ale za oknem nic tylko woda, woda i woda, po sam horyzont. Chociaż muszę przyznać, że podczas zachodu słońca wyglądało to całkiem ładnie, ale gdy 'wielka gwiazda' w końcu zniknęła znowu mi się nudziło. Próbowałam poczytać książkę ale dziecko za mną zaczęło śpiewać jakieś piosenki na dobranoc. Potem chciałam obejrzeć film który puścili w samolocie i zrelaksować się, ale to cholerne dziecko zaczęło kopać moje siedzenie. Vanessa ledwo wstrzymywała śmiech. W końcu nie wytrzymałam i obróciłam się do tyłu i krzyknęłam:
- Czy mogłaby pani.... Gdzie są twoi rodzice ? - spytałam chłopca. Wyglądał na ok. pięciolatka. Miał ciemne brązowe włosy oraz błękitne oczy, a uśmiech nie schodził mu z twarzy
- Mama poszła do toalety. - odpowiedział rozbawiony
- Na tak długo? - zdziwiłam się
- Ja tam nie wnikam w takie sprawy. Nie wiem jak pani - powiedział to robiąc 'brewki'.
- Ugh nienawidzę dzieci - powiedziałam cicho do siebie i usiadłam z powrotem na miejsce. Siostra na mnie cała czerwona ze śmiechu, a ja zmroziłam ją wzrokiem.
- Nic, nie mów- odpowiedziałam chłodno, a siostra jeszcze bardziej zaczęła się śmiać. Na mojej twarzy też pojawił się lekki uśmiech i na moje nieszczęście ona oczywiście musiała go zauważyć.
-Oooo ktoś tu się uśmiecha - powiedziała Van
- Chyba miałaś nic nie mówić - próbowałam być poważna ale to trudne z uśmiechem od ucha do ucha.
- Może i miałam, może i nie. kto to wie?- odpowiedziała wzruszając ramionami
- Ugh nienawidzę się na ciebie złościć
- Wiem o tym. I wiem też co pomoże ci usunąć z ciebie całą złość. - powiedziała z chytrym uśmieszkiem
- O nie, nie, ha ha ha, przestań ha ha ha, proszę ha ha ha, już mi lepiej ha ha ha, przestań ha ha ha - ta menda zaczęła mnie łaskotać. O nie jeszcze się jej odwdzięczę. I wtedy to ja zaczęłam łaskotać ją. Wszyscy w samolocie się na nas patrzyli aż w końcu stewardessa musiała nas rozdzielić. Obie spaliłyśmy buraka i przeprosiłyśmy za nasze zachowanie. Spojrzałam na zegarek. jeszcze 2 godziny. Może się troche zdrzemne. Jak pomyślałam tak zrobiłam. siostra też poszła w moje ślady i zasnęła oparta o moje ramie to ostatnie co zobaczyłam przed odpłynięciem do krainy Morfeusza.
- Lau, Lau, LAURA!- obudził mnie krzyk Van
- Co ? Coś się dzieje? Spadamy? Boże wszyscy zginiemy!- krzyknęłam panicznie
- No coś w tym stylu. Tylko, że WSZYSCY PRZEŻYJĄ - powiedziała ze szczególnym naciskiem na WSZYSCY PRZEŻYJĄ. - Zapnij pasy, już lądujemy - nakazała.
- Twe życzenie jest dla mnie rozkazem - odpowiedziałam a maszyna zaczęła się powoli zniżać. Przez okno widziałam całe LA. Jest wczesny poranek i miasto nie wygląda tak ładnie jak w nocy, ale i tak zapiera dech w piersiach.
~~~~~~~~
Hejka!
Wiem, że długo czekaliście na rozdział ale po prostu nie miałam kiedy pisać :/.
Nie miałam weny i dlatego rozdział taki sobie. Wiem krótki, będę się starać pisać dłuższe.
Nie wiem kiedy będzie następny, w końcu jutro zaczyna się rok szkolny.
Jak na razie mam kilka linijek następnego rozdziału, które miały się znaleźć tu ale nie chciałam dłużej
zwlekać z publikacją
Nie miałam weny i dlatego rozdział taki sobie. Wiem krótki, będę się starać pisać dłuższe.
Nie wiem kiedy będzie następny, w końcu jutro zaczyna się rok szkolny.
Jak na razie mam kilka linijek następnego rozdziału, które miały się znaleźć tu ale nie chciałam dłużej
zwlekać z publikacją
~Para